publicystyka eseje literatura felietony rozmowy nad książkami sygnały sztuka recenzje > Literatura > WIERSZE > WIERSZE Gennadij Ajgi SAD – SMUTEK to (być może) wiatr kłoni – takie lekkie (dla śmierci) serce 1994 DO „KSIĘGI DŁUGIEGO ROZSTANIA” tu bracia moi przechodzą przez światło słoneczne i „Panie” mówią ściany i pola śpiewają i dęby ciepłe – niby od substancji dziękczynienia słychać jak mowę i tylko woda obok już bez woli i bez własności obcowania – trawy bracia przechodzą migocąc przez wydział nieodwołalnych i mnie w ten łańcuch wskoczyć się nie uda 3-4 maja 2002 Denisowa Górka, las STRONICA I włącza się jesieni uroczyste brzmienie: świecenie organowe – słoneczników 27 sierpnia 2002 Denisowa Górka JESZCZE O PEWNYM MIEJSCU Z tego lasku, nareszcie, na zawsze albo na długo znikły grzyby. To szło stopniowo, lat ze trzydzieści. I teraz, kiedy wspominam ich zniknięcie, ich „odejście” wydaje się jednym-jedynym działaniem niby – uciszaniem się jednej bardzo długiej orkiestry, jednego długiego chóru. 2003 ZNÓW POLA PRZED SNEM w szumie w lśnieniu! – coraz czyściej – jaśniej – przejrzyściej szybują – te ledwie przestwory: (jak gdyby – przez wszystko: przez lasy – przez budowle – przez obłoki) tylko oni „rozmawiają” – „przyjaźnią się” – „grają” – „smucą” – „w ogóle” – triumfują! - i konieczności – nie ma – „w szczegółach”... zdaje się że i nam oni szepcą iżby nam się myślało jasno: czyżby („choćby”) gdy umierają – „szczegóły” zabierają ze sobą – (odchodzą – czysto) 2003 BEZ TYTUŁU I człowiek idzie polem jak Głos i jak Oddychanie pośród drzew, jak gdyby te oczekiwały po raz pierwszy własnych Imion 2003 Z rosyjskiego przełożył Edward Balcerzan Gennadij Ajgi, poeta czuwaski, zmarł w lutym b.r. o odrze kronika pocztówki literackie prenumerata lista mailingowa archiwa 2001-2 archiwa 1996-8 © odra.net.pl     code by konekto.com